موت پدر پسرى بزرگتر از آن نباشد . و اگر ميت دو پسر داشته باشد از دو عيال به يك سن ، اعيان حبوه را بين آن دو پسر بايد بالسويه قسمت نمود . مسأله - مراد به حبوه كه از مال پدر بايد مجاناً به اكبر ذكور از اولاد داده شود چهار چيز است : لباس مستعمل پدر است هر قدر كه باشد نه آن چه دوخته لكن هنوز نپوشده [ 1 ] يا به عنوان تجارت و كاسبى كردن پوشيده باشد ، و قرآن است و انگشتر و شمشير و در صورت تعدد اين سه ، [ 2 ] هر كدام انتسابش به ميت بيشتر باشد آن را حبوه مىبرد و با تساوى در نسبت احتياط به صلح و تراضى ترك نشود و بعضى از علماء اعلام از حبوه شمرده‌اند كتب هر چه باشد و سلاح و رحل و راحله ميت را و در صورت تعدد اين سه ، حكم انگشتر را خواهد داشت و احتياط به مراعات فرمايش اين بعض ترك نشود و اگر عين حبوه يا بعضى از آنها در تركه نباشد قيمت آنها حبوه داده مىشود . مسأله - معتبر است [ 3 ] در حبوه بردن پسر بزرگ آن كه حبوه بعضى از تركهء ميت باشد نه آن كه تركه منحصر باشد به عين حبوه على الاحوط و اما بلوغ پسر و انفصالش حياً در حين موت پدر شرط نيست على الاقوى بلكه حبوهء حمل را جدا مىگذارند مثل ارثش تا حين انفصال و اما در اشتراط عقل و رشد پسر تأمل است [ 4 ] و طريق احتياط واضح است .

--> [ 1 ] اگر براى پوشيدن دوخته باشد از حبوه است . [ 2 ] ظاهر آن است كه با تعدد نيز حبوه محسوب است در صورتى كه مستعمل بالفعل يا مهياى براى استعمال باشد و در كتب و سلاح و رحل و راحله احتياط به تصالح خيلى مطلوب است گر چه حبوه نمودن آنها اقوى است . [ 3 ] اقوى عدم اعتبار است . [ 4 ] اقوى عدم اشتراط است .